سلام به همه دوستان گلم :

امروز دوشنبه اول امرداد سال یکهزار و سیصد و هشتاد و شش هجری خورشیدی و آغاز دومین ماه از تابستان گرم و دوستداشتنی ست. بعد از گذشت به قریب یک ماه از آخرین پستی که در لبنان نوشتم و سپس به انگلستان آمدم، مجددا تصمیم گرفتم این چند خط رو بنویسم و با سر زدن به دوستان وبلاگی ام یکمی هوای ایران رو استشمام کنم که بدجور دلم برای ایران و تهران و... تنگ شده است. وقتی در اوج احساست و غرور جوانی بودم به این جمله اعتقاد داشتم که آدمی در هر نقطه روی زمین که آسایش و آرامش و راحتی خیال داشته باشه، همونجا وطنش هست، ولی امروز با گذشت شش – هفت سال از روزهای 18-19 سالگی کم کم به این نتیجه می رسم که هیچ کجای این کره خاکی، حتی اگر آدمی درآنجا سلطنت هم داشته باشه، یک تکه کوچکی از وطن مادری اش نمی شود. البته که من از وقتی که یادم هست عاشق ایران و ایرانی بوده ام، اما این سالهای نسبتا طولانی زندگی در غربت که امروز چیزی قریب به هشت سال می شود، عشق و علاقه من رو به ایران صدها و هزاران برابر کرده است. در چند اقیانوس جهان شنا کرده ام، در چندین دریای معروف دنیا شنا کرده ام و در ساحل چندین و چند دریا و خلیج قدم زده ام و روزهای خوب و دوست داشتنی رو گذارنده ام، اما هیچ خلیجی، خلیج همیگشی فارس نشد و هیچ آبی، آب نیلگون خلیج تا ابد فارس نشد و هیچ دریایی، بزرگترین دریاچه جهان، یعنی خزر نشد. وقتی یاد دوران نوجوانی ام می افتم که با پدرم و برادرم هر سال که به شمال می رفتیم حتما سه تایی با هم قایق موتوری سوار می شدیم و تا عمق آبهای دریای خزر می رفتیم و به این دلیل که نسبت به سایر شناگران در دریا، خیلی جلوتر می رفتیم احساس غرور می کردم، افسوس آن روزهای دوستداشتنی را می خورم. در دنیای کودکی فکر می کردیم که اگر چند دقیقه ای بیشتر با قایق پیش برویم به شوروی سابق یا روسیه می رسیم، پدرم هم هرگز این رویای ما را با استدلال های منطقی از بین نمی برد و فقط می گفت، البته که به روسیه می رسیم، ولی به این نزدیکی هم نیست و من و برادرم فکر می کردیم خوب حتما منظور پدر این هست که نیم ساعت راه نیست، یک ساعت راه است، عجب لحظه های شیرین و دوستداشتنی بودند، بودن در کنار پدر، بودن در کنار مادر. مادرم دو ماه پیش به بیروت آمد تا من رو ببینه، طاقت نیاورده بود، من هم با دیدنش کلی ذوق کردم، هرچند به خاطر شرایط نامطمئن لبنان بعد از یک هفته برش گرداندم ایران، اما دلم برای پدرم خیلی تنگ شده، خیلی. پدرم شاید تنها کسی بود، که مردانه پشت من می ایستاد و همیشه از تصمیم های من دفاع می کرد، همیشه به شعور و انتخاب من احترام می گذاشت، وقتی شش-هفت سال پیش در مسیر حرکت به انگلستان در بیروت توقفی کردم و سپس تصمیم گرفتم که برای درس خواندن در بیروت بمانم، پدرم تنها کسی بود که از من حمایت کرد، جلوی همه ایستاد و گفت این دوید هست که تصمیم میگیره کجا بمونه و کجا نمونه( هرچند احتمالا ته قلبش دلش می خواست طبق برنامه قبلی، من در انگلستان و کنار عمه هایم باشم ولی قطعانه از من حمایت کرد)، همه کار هم برای من کرد و البته هنوز هم همه کار می کنه. این چند خط رو نوشتم به مناسبت روز پدر که شنبه در ایران و مصادف با تولد حضرت علی، بزرگترین مرد خدا، جشن خواهند گرفت، یادی از پدرم و زحمت هایش کرده باشم. همه تلاش من این هست که بتوانم برای فرزندانم مثل پدر خودم، پدری کنم.

اما سفر من به انگلستان، همراه چندین و چند اتفاق جالب بود، عوض شدن تونی بلر بعد از ده سال و وقوع سیل و طوفان که آخر همین هفته در جنوب انگلستان و همین آکسفورد که ما ساکن هستیم اتفاق افتاد و البته خطر جانی هم در این منطقه در پی نداشت و یک اتفاق جالب هم یک سفر غیر منتظره بود. من به انگلستان که رسیدم، یکی از پسر عمه هایم که دانشجو هست، گفت که من با یک تور که دانشگاه برگزار می کنه، به همراه یک سری از دانشجویان می خواهیم برویم یک سفر دو هفته ای به اسکاتلند، ولز، فرانسه و ایتالیا، و چون دانشگاه برگزار می کنه به شکل باورنکردنی ارزان و مناسب هست، گفت تو هم بیا دانشگاه با کارت دانشجویی بین المللی، اگر قبول کردند ثبت نام کن. من هم به همراه کاوه رفتم دانشگاه و خلاصه با کلی اصرار و دیدن ریس دانشگاه و ... من رو هم ثبت نام کردند (اصلا باورم نمی شد، این همه منطق و استدلال رو در بین مسوولین دانشگاه، همچنین عزت و احترامی که که برای دانشجو قائل بودند) و فقط چون من دانشجوی دانشگاه نبودم، پنجاه پوند بیشتر برای ثبت نام گرفتند و پاسپورت من رو هم گرفتند تا برای ویزا شینگن اقدام کنند و خیلی هم زود دانشگاه ویزا رو گرفت و خلاصه سرتون رو درد نیارم، سفرمون شروع شد، من اسکاتلند و ولز رو ندیده بودم، خیلی جالب و دیدنی بودند، اول رفتیم اسکاتلند و چهار روز اونجا بودیم، خیلی انگلیسی تر از انگلستان هست، دلیلش هم وجود مهاجرین و خارجی های کمتر در اسکاتلند هست،مردان دامن پوش اسکاتلند رو از نزدیک دیدم، جالب بود خیلی، بعدش هم رفتیم ولز، سه روز ولز بودیم، جای کوچک و جالبی بود،خیلی قدیمی خیلی قدیمی و باستانی بود، ولیعهد انگلستان یعنی پسر ملکه، پادشاه ولز هست(این یه قانون هست که همیشه ولیعهد انگلستان شاه ولز می شود)، و با اینکه تحت حکومت انگلستان اداره می شود، ولی مثل اسکاتلند یک استقلال منحصر به فردی هم داره و برای خودش پرچم و سرود ملی داره و تیم فوتبال ملی خودشون رو دارند و خلاصه که کشور جالبی بود، بعدش رفتیم فرانسه، البته من فرانسه چندبار دیگه هم رفته بودم، خیلی خوب و عالی بود، هرچند من زیاد از مردم فرانسه خوشم نمی آید، خیلی مغرور و متکبر هستند، ولی برای گشتن کشور خیلی جالبی هست، سه روز فرنسه بودیم و بعدش رفتیم ایتالیا، من عاشق ایتالیا هستم، مردم باحال و خیلی خوبی داره، شبیه خود ما ایرانی ها هستند، خونگرم و مهربان، پسر و دختر های خیلی خوشگل و خوش هیکل هم داره، هوای خیلی خوب و تابستانی و گرم هم داشت، کمترین مشکل رو با ایرانی ها دارند و خیلی هم تحویل می گرفتند من رو، تازه سه چهار مورد هم بود که برای من خیلی باعث تعجب بود که ایتالیایی ها از اینکه ایران جلوی آمریکا می ایسته و حرفش رو قبول نمیکنه و نقش غیر قابل انکاری در خاورمیانه داره، خیلی استقبال می کردند، حالا این طرز فکر توی خاورمیانه و لبنان و پاکستان و اندونزی و جاهایی که مشکل دارند با آمریکا زیاد به چشم می خوره ولی توی ایتالیا خیلی جالب بود این طرز فکر و دیدگاه. خلاصه اینکه بهترین قسمت سفر همین چهار روز بودن در ایتالیا بود و من یک بار هم چهار سال پیش رفته بودم ایتالیا، باز هم اگر فرصت بشه شاید بروم. اگر بخواهم جزییات سفر رو بازگو کنم خیلی طولانی و خسته کننده خواهد شد، حالا در پست های بعدی قسمت های جالبترش رو براتون می نویسم. خوب بعد از یک ماه دیگه نمی خواهم که سرتون رو درد بیارم، فعلا همتون رو به خدا می سپارم تا بعد.

قبلا چند خطی برای درگذشت مهستی نوشته بودم، دیدم دیگه به دلیل گذشت زمان، موضوعیت نداره که  اون رو بگذارم رو سایت، گفتم توی این چند خط یادی ازش کرده باشم، من با چند تا از آهنگ هایش، خاطره های زیادی دارم، توی همین دیار غربت. امیدوارم که خدا غرق در نعمت و آسایش کند روح این بانوی گرامی رو.

هیچکی از رفتن من غصه نخورد، هیچکی با موندن من شاد نشد، وقتی رفتم کسی قلبش نگرفت، بغض هیچ آدمی فریاد نشد، وقتی رفتم کسی غصه اش نگرفت، وقتی رفتم کسی بدرقه ام نکرد، دل من می خواست تلافی بکنه، پس چشم هیچ کسی عاشقم نکرد....